Skip to content

همهٔ اخبار امنیت

React2Shell: آسیب‌پذیری React Server Components، چه کسانی در معرض خطرند و امروز چه نسخه‌ای باید نصب کنید

توضیحی درباره‌ی CVE-2025-55182، باگ React Server Components در دسامبر ۲۰۲۵ که به افراد بیرونی اجازه می‌داد کد خودشان را روی سرورهای وب اجرا کنند، و رکورد Next.js برای آن یعنی CVE-2025-66478. این مطلب برای کسانی نوشته شده که وب‌سایت می‌سازند یا اداره می‌کنند و نسخه‌هایی که ذکر می‌کند تا نوامبر ۲۰۲۶ به‌روز است.

در ۳ دسامبر ۲۰۲۵ تیم React آسیب‌پذیری‌ای را اعلام کرد که به هر کسی در اینترنت اجازه می‌داد با یک درخواست و بدون هیچ ورودی، روی یک سرور وب کد اجرا کند. مهاجمان ظرف چند ساعت شروع به امتحان کردن آن کردند. این مطلب به زبان ساده توضیح می‌دهد چه چیزی خراب بود و کدام پیکربندی‌های React و Next.js در معرض خطر بودند. همچنین می‌گوید کدام‌ها در امان بودند، مثلاً React که فقط سمت کلاینت اجرا می‌شود و Pages Router، و اینکه چطور پروژه‌ی خودتان را با npm، pnpm یا yarn بررسی کنید. در ادامه می‌خوانید امروز باید به کدام نسخه‌ها بروید، اگر سایت‌تان آنلاین و وصله‌نشده بوده بعد از به‌روزرسانی چه کنید، و درباره‌ی حمله‌های واقعی چه می‌دانیم. اصلاحیه‌های دسامبر فقط دور اول بودند: وصله‌های بیشتری در طول ۲۰۲۶ آمد، از جمله یک آسیب‌پذیری بحرانی دوم و جداگانه در اکتبر، پس «وصله‌شده در دسامبر» دیگر به معنی ایمن بودن نیست. چک‌لیستی کوتاه مطلب را به پایان می‌برد.

نویسنده: هیئت تحریریهٔ Exposy · انتشار · 16 دقیقه مطالعه

به زبان‌های دیگر Deutsch · English

در این صفحه

چه اتفاقی افتاد: یک درخواست، بدون ورود، کد روی سرور

(RSC) کامپوننت‌هایی در React هستند که روی سرور اجرا می‌شوند و نتیجه‌شان را به‌صورت جریانی به مرورگر می‌فرستند[1]. مرورگر همچنین می‌تواند توابعی را صدا بزند که برای اجرا روی سرور علامت‌گذاری شده‌اند. React به این‌ها می‌گوید و Next.js آن‌ها را Server Action می‌نامد[3,17]. هر کدام در عمل یک نقطه‌ی دسترسی (endpoint) HTTP عمومی است که هر کسی در اینترنت می‌تواند به آن داده بفرستد.

در ۳ دسامبر ۲۰۲۵ تیم React آسیب‌پذیری -2025-55182 را اعلام کرد[1]. ایراد در روش رمزگشایی داده‌هایی است که سه بسته‌ی سمت سرور یعنی react-server-dom-webpack، react-server-dom-parcel و react-server-dom-turbopack از این نقاط دسترسی دریافت می‌کنند. یک درخواست HTTP دست‌ساز می‌توانست باعث شود React هنگام رمزگشایی، کدی را که مهاجم انتخاب کرده اجرا کند[1]. این اتفاق پیش از هر بررسی در کد خود برنامه می‌افتد، پس صفحه‌ی ورود یا بررسی مجوز هیچ نقشی ندارد. نوع این ضعف، سریال‌زدایی (deserialization) داده‌های غیرقابل‌اعتماد است، با شناسه‌ی CWE-502[6]. امتیاز شدت حداکثر است: CVSS ۱۰٫۰. از راه شبکه قابل دسترسی است، تلاش کمی می‌خواهد و به حساب کاربری یا اقدام کاربر نیاز ندارد[1,6]. گوگل هم امتیاز ۹٫۳ را در CVSS 4.0 ذکر می‌کند[8].

یک تشبیه: رستورانی سفارش‌ها را روی برگه از طریق یک پنجره می‌گیرد و یکی از آشپزها هر دستوری را که روی برگه نوشته شده اجرا می‌کند، بی‌آنکه بپرسد برگه را چه کسی داده است. قاعده‌ی فایروال مثل نگهبانی کنار پنجره است که دنبال برگه‌های مشکوک می‌گردد. وصله، خودِ آشپز را درست می‌کند.

دو نکته باعث می‌شود این آسیب‌پذیری بدتر از آنچه به نظر می‌رسد باشد. برنامه لازم نیست حتی یک Server Function تعریف کرده باشد تا آسیب‌پذیر باشد: همین که از RSC پشتیبانی کند کافی است[1]. و Wiz دریافت که یک بیلد تولیدی پیش‌فرض create-next-app بدون هیچ تغییری در کد توسط توسعه‌دهنده قابل بهره‌برداری بود[11]. بسیاری از صاحبان سایت هرگز آن خط آسیب‌پذیر را ننوشته بودند و آگاهانه از آن قابلیت استفاده نکرده بودند.

مرحله‌ی خصوصی کوتاه بود. Lachlan Davidson باگ را در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۵ از طریق Meta Bug Bounty گزارش کرد. Meta در ۳۰ نوامبر آن را تأیید کرد، در ۱ دسامبر یک اصلاحیه ساخته شد و ارائه‌دهندگان هاستینگ به‌صورت خصوصی در جریان قرار گرفتند، و وصله و CVE هر دو در ۳ دسامبر با هم عمومی شدند[1].

ممکن است برای همین یک آسیب‌پذیری دو شناسه ببینید. CVE-2025-55182 رکورد اصلی React است. Next.js ابتدا از CVE-2025-66478 برای پیگیری تأثیر آن بر App Router استفاده کرد[2]. توصیه‌نامه‌ی گیت‌هاب Next.js اکنون فقط CVE-2025-55182 را فهرست می‌کند[6]، Tenable شناسه‌ی CVE-2025-66478 را منسوخ نشان می‌دهد[26] و صفحه‌های تجمیع‌کننده می‌گویند این شناسه به‌عنوان تکراری رد شده است، که نتوانستیم با NVD یا CVE.org تأیید کنیم[27]. در عمل ممکن است یک اسکنر هر یک از دو شناسه را گزارش کند و هر دو یک باگ را نشان می‌دهند. شرکت‌ها و پژوهشگران آن را «React2Shell» می‌نامند[5,7,8,11].

One request, code on your serverA single request from any visitor, with no login, is decoded by React, which makes the server run the attacker's code and puts its secrets within reach.Any visitor, no loginfrom the internetone crafted requestReact decodes the payloadbefore any app-level checkattacker's code runsYour server executes itas the app's usercan readSecrets within reachenvironment variables, files,cloud credentials
یک درخواست HTTP بدون احراز هویت کافی است: React پیلود را پیش از بررسی‌های خود برنامه رمزگشایی می‌کند، پس کدِ انتخاب‌شده‌ی مهاجم روی سرور اجرا می‌شود و می‌تواند به متغیرهای محیطی، فایل‌ها و اطلاعات ورود ابری دسترسی پیدا کند.[1,6,11]

چه کسانی در معرض خطرند و چه کسانی نه

بسته‌های سمت سرور React که آسیب‌پذیر بودند نسخه‌های 19.0، 19.1.0، 19.1.1 و 19.2.0 بودند[1]. چند فریم‌ورک و ابزار این بسته‌ها را همراه دارند یا به آن‌ها وابسته‌اند: Next.js با App Router، React Router از طریق APIهای ناپایدار RSC خود، Waku، Parcel، افزونه‌ی Vite RSC و RedwoodSDK[1]. در سمت Next.js، آسیب‌پذیری اصلی نسخه‌های 15.x و 16.x و همچنین 14.3.0-canary.77 و بیلدهای canary بعد از آن را تحت تأثیر قرار می‌داد، همه با App Router[2]. Vercel همان بازه را از 15.0.0 تا 16.0.6 به‌اضافه‌ی canaryهای 14 پس از 14.3.0-canary.76 توصیف می‌کند[7].

از آسیب‌پذیری اصلی تأثیر نمی‌گرفتید اگر:

  • React شما فقط در مرورگر اجرا می‌شود و هیچ کد React سمت سرور ندارد[1]؛
  • از هیچ فریم‌ورک، باندلر یا افزونه‌ای که از RSC پشتیبانی کند استفاده نمی‌کنید[1]؛
  • Next.js 13.x، Next.js 14.x پایدار، Pages Router یا Edge Runtime را اجرا می‌کنید[2].

«تأثیر نگرفتن» فقط به همان یک باگ مربوط است، نه هر چیزی که بعد از آن آمد. Next.js 14.x پایدار از باگ‌های (denial-of-service) که در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۵ اعلام شد آسیب دید و اصلاحیه‌اش در 14.2.35 آمد[4]. برنامه‌های Pages Router از آن باگ‌های دسامبر در امان بودند، اما Next.js همچنان ارتقا را توصیه می‌کرد[4]. در مورد باگ منع سرویس اکتبر ۲۰۲۶، برنامه‌هایی که از Pages Router استفاده می‌کردند یا Server Action نداشتند آسیب‌پذیر نبودند[17].

Who is in scopeA question splits sites into those that run React Server Components on a server, which are in scope, and those that do not, which are not affected by the original bug.Does your server runReact Server Components?NoYesNot affectedClient-only ReactNext.js Pages RouterNext.js 13, 14 stableoriginal bug onlyIn scopeNext.js App RouterReact Router RSCWaku, ParcelVite RSC pluginRedwoodSDK
باگ اصلی به کد React Server Components نیاز دارد که روی سرور اجرا شود: Next.js App Router و فریم‌ورک‌های دیگر RSC در محدوده‌اند، در حالی که React فقط سمت کلاینت، Pages Router و Next.js 13 و 14 پایدار نیستند. استثنای 14 پایدار فقط برای اولین باگ اجرای کد از راه دور صدق می‌کند، چون 14.x از یک اصلاحیه‌ی بعدی منع سرویس آسیب دید.[1,2,4]

اینکه در سمت امن قرار بگیرید به نسخه‌هایی بستگی دارد که پروژه‌ی شما واقعاً به آن‌ها می‌رسد، و این‌ها همیشه همان‌هایی نیستند که یادتان است نوشته‌اید.

چطور پروژه‌ی خودتان را بررسی کنید

برای یک برنامه‌ی Next.js، خط react در package.json اطلاعات کمی می‌دهد، چون Next.js نسخه‌ی خودش از کد RSC را همراه دارد[28,29]. آنچه اهمیت دارد نسخه‌ی next و سه بسته‌ی react-server-dom-* است. (lockfile) یعنی package-lock.json، pnpm-lock.yaml یا yarn.lock ثبت می‌کند چه چیزی واقعاً نصب شده، از جمله نسخه‌هایی که بسته‌های دیگر آورده‌اند، و دستورهای زیر همین را می‌خوانند.

دستور مربوط به مدیر بسته‌ی خود را از ریشه‌ی پروژه اجرا کنید:

  • npm: دستور npm ls next react-server-dom-webpack react-server-dom-parcel react-server-dom-turbopack --all نسخه‌های مستقیم و تودرتو را فهرست می‌کند و npm explain <package> نشان می‌دهد کدام وابستگی یک بسته را آورده است[24].
  • pnpm: pnpm why next -r و pnpm why react-server-dom-webpack -r؛ پرچم -r همه‌ی بسته‌های workspace را در یک مونوریپو پوشش می‌دهد[25].
  • yarn: yarn why next و yarn why react-server-dom-webpack. مستندات yarn جزو منابع بررسی‌شده برای این مطلب نبود، پس نحو دستور را با yarn why --help تأیید کنید.

خروجی را با نسخه‌های بخش بعد مقایسه کنید. سپس بررسی کنید چه چیزی واقعاً مستقر شده است: کانتینر در حال اجرا تا وقتی دوباره ساخته نشود کد قدیمی را نگه می‌دارد[28]، و استقرارهای فراموش‌شده‌ی پیش‌نمایش (preview) و استیجینگ (staging) می‌توانند مدت‌ها پس از اصلاح سایت اصلی آسیب‌پذیر بمانند[7]. یک فهرست یک‌صفحه‌ای از همه‌ی استقرارها، هر کدام با لاک‌فایل و تاریخ بیلدش، این بررسی را سریع می‌کند. این فهرست پیشنهاد خود ماست و الزام هیچ شرکتی نیست.

دو ابزار کمکی هست. در Vercel، داشبورد برای استقرار تولیدی که از نسخه‌ی آسیب‌پذیر next یا react-server-dom-* استفاده کند یک بنر نشان می‌دهد[7]. ابزار Vercel با نام fix-react2shell-next، که با npx fix-react2shell-next --dry-run اجرا می‌شود، بدون تغییر دادن چیزی فقط گزارش می‌دهد[23]. این ابزار فایل‌های package.json را برای چهار بسته‌ی مشخص اسکن می‌کند و node_modules و پوشه‌های بیلد را رد می‌کند، پس ممیزی کامل وابستگی‌ها نیست و نسخه‌های تودرتو یا ایمیج‌های مستقر‌شده را نمی‌بیند[23].

قاعده‌ی فایروال روی هاست شما نتیجه‌ی این بررسی را عوض نمی‌کند. اگر بررسی یک نسخه‌ی آسیب‌پذیر نشان دهد، تا وقتی به‌روزرسانی نکنید کد آسیب‌پذیر است، هر چه Vercel، Cloudflare یا AWS جلوی آن مسدود کنند[1,5,7]. و سایت تولیدی خود را با کد اثبات مفهوم (proof-of-concept) عمومی آزمایش نکنید: Vercel یک سندباکس با داده‌های مصنوعی را توصیه می‌کند[7].

تا نوامبر ۲۰۲۶ به چه نسخه‌ای بروید

اصلاحیه‌های اول Next.js در ۳ دسامبر ۲۰۲۵ (مثلاً 15.5.7 و 16.0.7) در ۱۱ دسامبر و بار دیگر بعدتر جایگزین شدند[2,4]. با انتشار امنیتی ۳ نوامبر ۲۰۲۶، نسخه‌های فعلی Next.js 16.4.5 برای شاخه‌ی 16.x و 15.5.29 برای 15.5 هستند[18]. نسخه‌ی شاخه‌ی خود را نصب کنید:

دستورهای pnpm و yarn همان نسخه‌های بسته را نصب می‌کنند؛ سپس از روی لاک‌فایل به‌روزشده نصب کنید. Next.js اعلام می‌کند برای آسیب‌پذیری اصلی راه‌حل موقتی وجود ندارد و فقط به‌روزرسانی کار می‌کند[2].

شاخه‌های قدیمی‌تر به تصمیم نیاز دارند. جدول Next.js در دسامبر ۲۰۲۵ نسخه‌های 13.3 و 14.x را به 14.2.35 هدایت می‌کرد[4]. استنباط ما این است که شاخه‌های قدیمی ممکن است دیگر اصلاحیه نگیرند و بنابراین 15.5 یا 16.4 هدف امن‌تری است، اما ابتدا سیاست پشتیبانی Next.js را بررسی کنید. یک منبع ثانویه ادعا می‌کند Next.js 15 در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۶ به پایان عمر رسیده است[29]، در حالی که پست نوامبر Next.js هنوز 15.5.x را «Maintenance LTS» می‌نامد[18]. اگر روی 14.3.0-canary.77 یا یک canary بعدتر هستید، به next@14 پایدار یا یک انتشار اصلاح‌شده‌ی 15 یا 16 بروید[2].

اگر RSC را بدون Next.js به کار می‌برید، بسته‌هایی را که فریم‌ورک‌تان به آن‌ها وابسته است به‌روز کنید. برای Waku، توصیه‌نامه‌ی React یک دستور npm می‌دهد که react، react-dom، react-server-dom-webpack و خود waku را به آخرین انتشارها می‌برد، و دستورهای مشابهی برای افزونه‌ی Vite RSC، RedwoodSDK (که به rwsdk>=1.0.0-alpha.0 نیاز دارد) و بسته‌های Parcel یا Turbopack[1]. اگر مستقیماً از بسته‌های react-server-dom-* استفاده می‌کنید، انتشارهای وصله‌شده‌ای که باید به آن‌ها بروید، یکی برای هر شاخه، 19.0.9، 19.1.10، 19.2.9 و 19.3.1 هستند[14].

سپس دوباره بسازید و مستقر کنید و تأیید کنید که لاک‌فایل واقعاً تغییر کرده است[28]. استقرارهای قدیمی پیش‌نمایش و استیجینگ را که هنوز نسخه‌های قدیمی را اجرا می‌کنند حذف کنید[28]. Vercel اضافه می‌کند که استقرارهای قدیمی‌تر ممکن است آسیب‌پذیر بمانند و توصیه می‌کند روی استقرارهای غیرتولیدی Standard Protection فعال شود و لینک‌های قابل‌اشتراک مرور شوند[7].

در دسامبر بسیاری از هاست‌ها راهی سریع‌تر از این‌همه پیشنهاد کردند. بخش بعد توضیح می‌دهد چرا آن راه کافی نیست.

چرا قاعده‌ی فایروال هاست جای به‌روزرسانی را نمی‌گیرد

Vercel پیش از اعلام عمومی قاعده‌های (WAF) را در سراسر جهان مستقر کرد، در ۵ دسامبر برای الگوهای حمله‌ی جدید قاعده اضافه کرد و استقرار جدید نسخه‌های آسیب‌پذیر را مسدود می‌کند[7]. AWS مجموعه‌قاعده‌ی مدیریت‌شده‌ی خود یعنی AWSManagedRulesKnownBadInputsRuleSet (نسخه‌ی 1.24 یا بالاتر) را به‌روز کرد و قاعده‌هایی برای Network Firewall افزود[5]. گوگل، Fastly، Akamai و Cloudflare هم قاعده‌هایی جلوی مشتریان خود گذاشتند[2].

این قاعده‌ها ساعت‌ها یا روزها وقت می‌خرند و خود شرکت‌ها می‌گویند راه‌حل نیستند. React اقدام‌های کاهنده‌ی هاستینگ را موقتی می‌نامد و می‌گوید به آن‌ها تکیه نکنید[1,3]. Vercel می‌گوید قاعده‌هایش نمی‌توانند محافظت در برابر همه‌ی گونه‌های حمله را تضمین کنند و ارتقا «تنها راه» برای امنیت کامل است[7]. AWS می‌گوید قاعده‌هایش جایگزین وصله‌کردن نیستند[5].

خود سپر هم می‌تواند از کار بیفتد. در ۵ دسامبر ۲۰۲۵، Cloudflare برای محافظت از مشتریان اندازه‌ی بافر بدنه‌ی درخواست را از ۱۲۸ کیلوبایت به ۱ مگابایت بالا برد و سپس یک ابزار آزمون داخلی را غیرفعال کرد. این تغییر باگی را در پراکسی قدیمی‌تر آن فعال کرد و حدود ۲۸٪ از ترافیک HTTP آن از ساعت ۰۸:۴۷ تا ۰۹:۱۲ UTC خطای HTTP 500 برگرداند. این یک حمله نبود[12]. در این مورد قطعی از خود دفاع ناشی شد.

یک راه برای به خاطر سپردن این موضوع: قاعده‌ی فایروال را مثل وامی با سررسید ببینید و تیکت به‌روزرسانی را کنارش نگه دارید. قاعده‌ای که بی‌سروصدا سر جایش بماند به تنها چیز میان یک نقطه‌ی دسترسی عمومی و اجرای کد تبدیل می‌شود. مهلت کوتاه است. Rapid7 وصله‌کردن خارج از چرخه‌ی عادی را توصیه کرد[10] و بخش‌های بعد نشان می‌دهند چرا.

Firewall rule versus updateTop: a request passes a firewall rule in front of unchanged vulnerable code, a stopgap that can miss variants. Bottom: a request reaches patched code, the only complete fix.Firewall rule, code unchangedRequestFirewall rulemay miss variantsOld codestill flawedA stopgap, and a rushed rule can break trafficUpdate the packagesRequestPatched codethe only complete fixRebuild and redeploy after the update
قاعده‌های فایروال هاست از Vercel، AWS یا Cloudflare می‌توانند وقت بخرند اما نمی‌توانند محافظت در برابر همه‌ی گونه‌های حمله را تضمین کنند، و یک قاعده‌ی شتاب‌زده در لبه‌ی شبکه خودش می‌تواند قطعی ایجاد کند، چنان‌که خرابی ۲۵ دقیقه‌ای Cloudflare در ۵ دسامبر ۲۰۲۵ نشان داد. فقط به‌روزرسانی بسته‌ها آسیب‌پذیری را برطرف می‌کند.[1,5,7,12]

بعد از به‌روزرسانی: رمزها و نشانه‌های نفوذ

کدی که روی سرور شما اجرا می‌شود می‌تواند متغیرهای محیطی، فایل‌ها و فراداده‌ی ابری را بخواند و Wiz دید مهاجمان دقیقاً همین‌ها را جمع می‌کنند[11]. به‌روزرسانی راه نفوذ را می‌بندد، اما کسی را که از قبل داخل است بیرون نمی‌کند و آنچه را کپی کرده باطل نمی‌کند.

راهنمای Next.js مورخ ۶ دسامبر ۲۰۲۵ می‌گوید اگر برنامه‌ی شما تا ۴ دسامبر ۲۰۲۵ ساعت ۱:۰۰ بعدازظهر PT آنلاین و وصله‌نشده بوده، باید رمزها و کلیدهای محرمانه‌ی (secrets) مورد استفاده‌ی آن را تعویض کنید (rotate)، با شروع از حیاتی‌ترین‌ها[2]. Vercel جلوتر می‌رود: فرض کنید سیستم‌های آسیب‌پذیر ممکن است نفوذ شده باشند و پس از وصله و استقرار دوباره، همه‌ی رمزها و کلیدهای محرمانه‌ی برنامه را تعویض کنید[7]. در عمل این یعنی اطلاعات ورود پایگاه داده، کلیدهای API، رمزهای نشست و امضا، اطلاعات ورود ابری که از هاست در دسترس است و توکن‌های استقرار. این فهرست برداشت ما از توصیه‌ی شرکت‌هاست.

زمان لازم برای تعویض به نحوه‌ی نگهداری رمزها بستگی دارد. رمزی که در چهار فایل پیکربندی کپی شده چهار برابر کار می‌برد و کلید ابری مشترک میان چند پروژه شما را مجبور می‌کند همه‌ی آن‌ها را لمس کنید. نگه‌داشتن هر رمز در یک جا و محدود به یک کار، از خسارت ناشی از باگ‌های دیگر هم کم می‌کند. افشای کد منبع که در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۵ اصلاح شد فقط رمزهایی را لو می‌داد که مستقیماً در کد منبع نوشته شده بودند، نه مقادیر process.env که هنگام اجرا خوانده می‌شوند[3].

نشانه‌های نفوذ که در منابع گزارش شده‌اند شامل این‌هاست[5,8]:

  • درخواست‌های POST غیرعادی به نقاط دسترسی برنامه که هدرهای next-action یا rsc-action-id دارند؛
  • پردازش‌های غیرمنتظره که وب‌سرور راه‌اندازی کرده؛
  • فایل‌های ناآشنا یا فایل‌های راه‌اندازی شل که تغییر کرده‌اند؛
  • فراخوانی‌های خروجی curl یا wget از پردازش وب؛
  • یک پوشه‌ی پنهان مثل $HOME/.systemd-utils؛
  • سرویسی با نام «system-update-service»، که پوششی شناخته‌شده برای یک ماینر رمزارز (cryptominer) است، و بک‌دورهایی که خود را به شکل vim یا polkitd درآورده‌اند.

تایم‌اوت توابع به‌تنهایی نفوذ را ثابت نمی‌کند[7]. اگر هاستی نفوذشده به نظر می‌رسد، به‌جای تمیز کردن دستی آن را از یک ایمیج تمیز دوباره بسازید؛ این روال استاندارد و توصیه‌ی ماست، نه نقل‌قول از یک شرکت. AWS پیشنهاد می‌کند به‌جای منتظر ماندن برای اطلاع‌رسانی، یک درخواست پشتیبانی باز کنید[5].

حمله‌های واقعی ظرف چند ساعت شروع شد

هانی‌پات‌های (honeypot) آمازون، یعنی سرورهایی که به‌عنوان طعمه راه‌اندازی شده‌اند، ظرف چند ساعت پس از اعلام ۳ دسامبر تلاش‌هایی برای بهره‌برداری دیدند. در میان مهاجمان گروه‌های Earth Lamia و Jackpot Panda بودند که با دولت چین ارتباط دارند. بسیاری از خوشه‌ها زیرساخت مشترک داشتند و همین انتساب را دشوار می‌کند. در ۴ دسامبر یک خوشه حدود ۵۲ دقیقه ۱۱۶ درخواست فرستاد، در حالی که پیلودهایش را اشکال‌زدایی می‌کرد[5]. بسیاری از اثبات‌های مفهوم عمومی اولیه خراب یا جعلی بودند[5,10]. Rapid7 در ۴ دسامبر یک نمونه‌ی کارا را تأیید کرد و کاشف باگ در ۵ دسامبر یکی را همراه با یک ماژول Metasploit منتشر کرد[10]. پس اکسپلویت‌های کارا حدود یک روز پس از وصله عمومی بودند.

CISA در ۵ دسامبر ۲۰۲۵ این آسیب‌پذیری را به فهرست Known Exploited Vulnerabilities (KEV) خود افزود، با مهلت ۲۶ دسامبر برای نهادهای فدرال آمریکا. این از گزارش‌های ثانویه است، چون نتوانستیم خود صفحه‌ی CISA را باز کنیم[9]. در ۱۲ دسامبر، گروه Threat Intelligence گوگل چند خوشه را گزارش کرد. UNC6600 ابزار تونل‌سازی MINOCAT را مستقر کرد، UNC6586 دانلودر SNOWLIGHT را، UNC6588 بک‌دور COMPOOD را و UNC6603 بک‌دور HISONIC را، با هدف AWS و Alibaba Cloud در آسیا و اقیانوسیه. گوگل همچنین بازیگرانی مرتبط با ایران و ماینرهای رمزارز XMRig را از ۵ دسامبر دید[8]. Wiz از داده‌های مشتریان خودش سرقت اطلاعات ورود، تلاش برای نصب چارچوب حمله‌ی Sliver و دست‌کم شش رویداد استخراج رمزارز را گزارش کرد[11]. هانی‌پات‌های Rapid7 از ۸ دسامبر یک پیلود کنترل از راه دور (MeshAgent) دریافت کردند[10]. به گزارش The Hacker News، Unit 42 بیش از ۳۰ سازمان آسیب‌دیده را تأیید کرد[9].

شمار سرورهای در معرض خطر به روش اندازه‌گیری بستگی دارد. Shadowserver در ۵ دسامبر ۷۷٬۶۶۴ نشانی IP آسیب‌پذیر شمرد که تا ۷ دسامبر ۲۰۲۵ به ۲۸٬۹۶۴ رسید. Censys حدود ۲٫۱۵ میلیون نمونه‌ی متصل به اینترنت را شمرد که ممکن است تحت تأثیر باشند[9]. این‌ها اندازه‌گیری‌های متفاوتی‌اند، پس یکی دیگری را اصلاح نمی‌کند.

آسیب‌پذیری‌هایی که بعد از وصله‌ی اول پیدا شد

خود اصلاحیه‌ی (remote code execution) یعنی React 19.0.1، 19.1.2 و 19.2.1 پایدار ماند[1,3]. اما پژوهشگرانی که سعی کردند آن را دور بزنند مشکلات دیگری در همان رمزگشا پیدا کردند[3]. در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۵ React دو باگ منع سرویس، CVE-2025-55184 و CVE-2025-67779 (هر دو با CVSS ۷٫۵)، و یک افشای کد منبع، CVE-2025-55183 (با CVSS ۵٫۳)، را اعلام کرد. اولین اصلاحیه‌ی منع سرویس (19.0.3، 19.1.4، 19.2.3) ناقص از آب درآمد و CVE-2025-67779 اصلاحیه‌ی کامل برای CVE-2025-55184 است[3]. باگ منع سرویس دیگری با شناسه‌ی CVE-2026-23864 در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۶ آمد و در 19.0.4، 19.1.5 و 19.2.4 اصلاح شد[1,3]. پژوهشگرانی که از آن‌ها نام برده شده عبارت‌اند از Andrew MacPherson، RyotaK از GMO Flatt Security، Shinsaku Nomura، Mufeed VH، Joachim Viide و Xiangwei Zhang از Tencent YUNDING LAB[3].

این الگو در طول ۲۰۲۶ ادامه یافت. اصلاحیه‌های منع سرویس در ۸ آوریل (CVE-2026-23869)، ۶ مه (CVE-2026-23870) و ۲۱ ژوئیه (CVE-2026-44907) آمدند، هر کدام با CVSS ۷٫۵[20,21,22]، و یکی دیگر در ۱۴ اکتبر با امتیاز ۸٫۲ در CVSS 4.0[19]. همان روز React توصیه‌نامه‌ی دوم و جداگانه‌ای برای اجرای کد از راه دور بحرانی منتشر کرد، با شناسه‌ی GHSA-xqc2-xf4c-x3h3 و امتیاز ۹٫۵ در CVSS 4.0. در شاخه‌ی 19.0 همه‌ی انتشارهای بسته‌های سرور React تا 19.0.8 را دربر می‌گیرد، در 19.1 همه‌ی انتشارها تا 19.1.9، در 19.2 همه تا 19.2.8، و 19.3.0 را هم شامل می‌شود. در موارد نادری پدید می‌آید که یک پاسخ چند آرایه‌ی نوع‌دار (typed array) به‌علاوه‌ی مقداری که مهاجم کنترل می‌کند حمل کند[14]. منابع برای آن گزارش‌های CVE متفاوتی نشان می‌دهند، پس شناسه‌ی GHSA مطمئن‌ترین چیز برای پیگیری است[13,14].

در Next.js آسیب‌پذیری اکتبر محدودتر است: نسخه‌های 16.0.0 تا 16.4.0، با استفاده از App Router همراه با Cache Components، که در 16.4.1 اصلاح شد[15]. انتشار ۱۴ اکتبر Next.js (16.4.1 و 15.5.28) یک ایراد بهینه‌سازی تصویر و یک باگ منع سرویس Server Action را هم اصلاح کرد[17]. انتشار ۳ نوامبر که 16.4.5 و 15.5.29 را ساخت بیشتر ایرادهای Cache Components و تصویر را اصلاح کرد، نه مشکلات رمزگشا را[18]. توصیه‌نامه‌ی React درباره‌ی بهره‌برداری از آسیب‌پذیری اکتبر چیزی نمی‌گوید. یک منبع ثانویه می‌گوید React، Vercel و CISA موردی گزارش نکرده‌اند، اما ادعاهایی درباره‌ی اثبات مفهوم عمومی وجود دارد؛ هیچ‌کدام از این دو را نتوانستیم تأیید کنیم[14,28].

Fixes since December 2025A vertical timeline of React and Next.js security fixes from the first remote-code-execution fix on Dec 3, 2025, through several denial-of-service fixes and a second remote-code-execution fix on Oct 14, 2026, to the current Next.js releases on Nov 3, 2026.Dec 3, 2025First RCE fixedDec 11DoS and source leak fixesJan 26, 2026Another DoS fixApr 8DoS fixMay 6DoS fixJul 21DoS fixOct 14Second RCE fixedNov 3Next.js 16.4.5, 15.5.29
اصلاحیه‌ی ۳ دسامبر ۲۰۲۵ جلوی اولین باگ اجرای کد از راه دور را گرفت، اما دورهای بعدی ایرادهای منع سرویس در همان کامپوننت و، در ۱۴ اکتبر ۲۰۲۶، یک RCE بحرانی دوم و جداگانه را برطرف کردند؛ نسخه‌های فعلی Next.js تا ۳ نوامبر ۲۰۲۶ برابر 16.4.5 و 15.5.29 هستند.[1,3,13,14,18]

روتین کردن دور بعدی

سابقه‌ی بالا نشان می‌دهد این یک کار نگهداری مداوم است، نه یک وضعیت اضطراری یک‌باره. سه تحول آن را شکل می‌دهند و هر کدام شرایط خودش را دارد.

پنجره‌های ماهانه. Next.js در ژوئیه ۲۰۲۶ به یک فرایند رسمی انتشار امنیتی ماهانه با اطلاع قبلی رفت: اعلامیه‌ای در ۲۷ اکتبر پیش از انتشار ۳ نوامبر آمد[30]. صاحب سایتی که در روز هر اعلامیه یک پنجره‌ی استقرار رزرو کند، به‌روزرسانی را به رویدادی روتین تبدیل می‌کند. این فقط وقتی جواب می‌دهد که خط تولید بتواند بدون مراحل دستی از روی لاک‌فایل بسازد و مستقر کند. انتشارهای خارج از چرخه همچنان پیش می‌آیند: انتشار ۱۴ اکتبر لازم شد چون دو اصلاحیه به‌خاطر تأخیرهای بالادستی از سپتامبر عقب افتاده بودند[17].

هاست‌هایی که کد آسیب‌پذیر را نمی‌پذیرند. Vercel استقرار جدید نسخه‌های آسیب‌پذیر را مسدود می‌کند[7]. ممکن است هاست‌های دیگر هم از آن پیروی کنند؛ این حدس است. این فقط به استقرارهای جدید روی همان هاست کمک می‌کند و برای سرور یا کانتینری که از قبل در حال اجراست کاری نمی‌کند.

باگ‌های بیشتر در رمزگشا. با توجه به ریتم توصیه‌نامه‌های React (۲۶ ژانویه، ۸ آوریل، ۶ مه، ۲۱ ژوئیه و ۱۴ اکتبر ۲۰۲۶)، یافته‌های بیشتر در همین کد محتمل است[13]. اینکه آیا فرمت پیچیده‌ای که روی یک نقطه‌ی دسترسی عمومی رمزگشایی می‌شود هرگز می‌تواند کاملاً مستحکم شود، پرسشی باز است. این برداشت ما از الگوست، نه ادعای هیچ منبعی.

جمع‌بندی صادقانه: باگ دسامبر فوق‌العاده شدید بود، سریع وصله شد و مهاجمان هم به همان سرعت وارد عمل شدند. خطر ادامه‌دار اکنون کمتر از خود آن یک آسیب‌پذیری و بیشتر از این فرض می‌آید که یک وصله یا یک قاعده‌ی فایروال ماجرا را تمام کرده است. دو پرسش را برای هر پروژه و هر ابزاری که ادعا می‌کند از آن محافظت می‌کند باید پرسید. همین الان طبق لاک‌فایل و بیلد مستقرشده کدام نسخه واقعاً در حال اجراست؟ و آیا این محافظت کد آسیب‌پذیر را حذف می‌کند یا فقط جلوی آن می‌ایستد؟

چک‌لیست کوتاه

  1. بررسی کنید سرور شما React Server Components اجرا می‌کند یا نه: Next.js App Router، React Router RSC، Waku، Parcel RSC، افزونه‌ی Vite RSC، RedwoodSDK یا بسته‌های react-server-dom-*[1].
  2. بررسی مربوط به مدیر بسته‌ی خود (npm ls ... --all، pnpm why ... -r یا yarn why) را برای next و سه بسته‌ی react-server-dom-* اجرا کنید و بیلد مستقرشده را هم بررسی کنید.
  3. به نسخه‌های فعلی به‌روز کنید: Next.js 16.4.5 یا 15.5.29، یا بسته‌های سرور React نسخه‌ی 19.0.9، 19.1.10، 19.2.9 یا 19.3.1[14,18].
  4. دوباره بسازید، مستقر کنید، تأیید کنید لاک‌فایل تغییر کرده و استقرارهای قدیمی پیش‌نمایش و استیجینگ را حذف کنید[7,28].
  5. قاعده‌ی فایروال هاست را یک راه‌حل موقت بدانید، نه خودِ اصلاح[1,7].
  6. اگر سایت در دسامبر ۲۰۲۵ آنلاین و وصله‌نشده بود، رمزها و کلیدهای محرمانه‌اش را تعویض کنید، با شروع از حیاتی‌ترین‌ها، و به دنبال نشانه‌های نفوذ فهرست‌شده در بالا بگردید[2,7].
  7. انتشارهای امنیتی ماهانه‌ی Next.js و توصیه‌نامه‌های React را دنبال کنید و هر بار به‌روز کنید[13,30].

واژه‌های این راهنما

مفاهیم پایه‌ای که برای خواندن این راهنما لازم است. در متن، روی هر واژه‌ای که زیرش خط‌چین دارد کلیک کنید تا معنایش را ببینید.

React Server Components (RSC)
کامپوننت‌های React که به‌جای مرورگر روی سرور وب اجرا می‌شوند و نتیجه‌ی نهایی‌شان را برای بازدیدکننده می‌فرستند. Next.js آن‌ها را در App Router خود به کار می‌برد.
Server Function (Server Action)
تابعی در یک برنامه‌ی React که روی سرور اجرا می‌شود اما از مرورگر قابل فراخوانی است. Next.js به آن Server Action می‌گوید. هر کدام مثل یک نشانی وب عمومی کار می‌کند که داده می‌پذیرد.
CVE
یک شماره‌ی شناسه‌ی عمومی برای یک آسیب‌پذیری امنیتی شناخته‌شده، مثل CVE-2025-55182، تا شرکت‌ها، اسکنرها و مدیران سیستم بتوانند به یک باگ واحد ارجاع دهند.
منع سرویس (DoS)
حمله‌ای که سایت یا سرور را کند یا غیرقابل‌دسترس می‌کند، مثلاً با فرستادن درخواست‌هایی که حافظه یا پردازنده‌اش را پر می‌کنند، بی‌آنکه لزوماً چیزی بدزدد.
لاک‌فایل (Lockfile)
فایلی مثل package-lock.json، pnpm-lock.yaml یا yarn.lock که نسخه‌ی دقیق همه‌ی بسته‌های واقعاً نصب‌شده را ثبت می‌کند، از جمله بسته‌هایی که بسته‌های دیگر با خود آورده‌اند.
فایروال برنامه‌های وب (WAF)
فیلتری در جلوی یک وب‌سایت که درخواست‌های مطابق با الگوهای حمله‌ی شناخته‌شده را مسدود می‌کند. می‌تواند وقت بخرد، اما کد معیوب پشت خود را تغییر نمی‌دهد.
اجرای کد از راه دور (RCE)
آسیب‌پذیری‌ای که به یک فرد بیرونی اجازه می‌دهد از راه شبکه سرور را وادار به اجرای دستورهای دلخواه خود کند و معمولاً همان سطح دسترسی برنامه را به او می‌دهد.